Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Δημοτικοί και Τοπικοί Σύμβουλοι.



Όλοι μας, πρέπει να γνωρίζουμε πως τόσο οι Δημοτικοί όσο και οι Τοπικοί Σύμβουλοι όσο καλοί και πετυχημένοι και αν υπήρξαν, και αυτό θα το κρίνει η τοπική ιστορία, Έχουν ημερομηνία λήξης.
Δυστυχώς οι σημερινοί δεν έχουν την πνευματική και συναισθηματική δύναμη να κερδίσουν τους «αγώνες» εκείνους που θα ωφελήσουν τον Αυλώνα και τους πολίτες του.
Είναι δυστυχώς, κοινή διαπίστωση αγαπητοί φίλοι, που την βιώνουμε καθημερινά, ποία κατέληξε να είναι η πολιτική της τοπικής Δημοτικής εξουσίας για τον Αυλώνα τα τελευταία χρόνια.
Συνοψίζεται στα τρία παρακάτω συνθήματα.
α) Για τους φίλους μας όλα.
β)για τους αντιπάλους μας τίποτε και
γ)για τους απλούς πολίτες οι νόμοι και οι διατάξεις.
Έτσι η πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η σκιά που ρίχνουν τα τοπικά οικονομικά συμφέροντα στην τοπική κοινωνία. Τα συμφέροντα αυτά το μόνο που επιδιώκουν με κάθε τρόπο είναι ικανοποίηση τους, ενώ η εξυπηρέτηση των απλών πολιτών και η ανάπτυξη του Αυλώνα  έχει περάσει σε κατώτερο επίπεδο.
Πώς αγαπητοί συμπολίτες μας, να αλλάξει αυτός ο τόπος όταν κανένας δεν θέλει να αλλάξει και ο κανένας είμαστε όλοι μας;
«Μοιραίοι και άβουλοι αντάμα,
περιμένουμε ίσως, κάποιο θαύμα».

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Ποιόν Δήμαρχο δεν θέλω!



1. Τον ανεπάγγελτο "επαγγελματία" Δήμαρχο που βλέπει τη δημαρχεία ως το πιο προσοδοφόρο "επάγγελμα".
2. Τον αιχμάλωτο της ματαιοδοξίας, με στερεότυπη σκέψη, που δεν έχει δημιουργική φαντασία και δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του.
3. Τον άδικο, τον υπερόπτη, τον εγγράμματο αλλά αμόρφωτο, που είναι άσχετος με σχεδιασμούς, οράματα και σχετικός με την προχειρότητα, την κοροϊδία, τον λαϊκισμό.
4. Δεν θέλω τον Δήμαρχο που πλουτίζει χωρίς μόχθο και ασκεί πολιτική χωρίς αρχές, χωρίς ήθος, χωρίς χαρακτήρα και ανθρωπιά.
5. Τον κομματικό Δήμαρχο: γιατί τον κατευθύνουν "επαγγελματίες" ανεπάγγελτοι, κρατικοδίαιτοι γραφειοκράτες κι όποιες ανίκανες και ανόητες μετριότητες, που τρύπωσαν στο κάθε κόμμα, για να ψηλώσουν" το μηδαμινό κοινωνικό ανάστημά τους μόνο και μόνο για να βολευτούν οι ίδιοι ή για να βολέψουν
ημετέρους.

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

H ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΓΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ.



Η ενασχόληση με τα κοινά  Αξιώνει γνώση, εμπειρία, διάθεση προσφοράς, εθελοντισμό, αγάπη στον συνάνθρωπο και εκτίμηση της θέσης μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Όταν από την πολιτική λείπουν τα παραπάνω, τότε η ενασχόληση με τα κοινά έχει ιδιοτέλεια. Γι' αυτό απαιτείται εκ μέρους τους σοβαρότητα, υπευθυνότητα, απεξάρτηση από κομματικούς εναγκαλισμούς ή σκοπιμότητες, όραμα για το αύριο.
Η ενασχόληση με τα κοινά , είναι μια επιλογή που κάνει κάποιος θέλοντας να συμβάλλει στο μέτρο των δυνατοτήτων του , στην εξέλιξη και στην ανάπτυξη του τόπου του και στην ευημερία των Δημοτών.  
Οφείλει να έχει διάθεση , όραμα και αγνές προθέσεις.
Φιλοδοξεί , όχι να επιβάλλεται στους άλλους , αλλά να συμμετέχει μαζί τους στην βελτίωση του παρόντος και στην οικοδόμηση του μέλλοντος .
Απαραίτητες προϋποθέσεις , η συνέπεια , η θέληση και το κουράγιο .
Επιδίωξη να διέπεται η κάθε ενέργεια από διαφάνεια προθέσεων , σκοπών και αποτελέσματος.
Δυστυχώς στα δέκα τελευταία χρόνια στον Δήμο Αυλώνας έγινε ελάχιστο έως ανύπαρκτο έργο! Ακόμα και αυτή η διαχείριση που σήμερα γίνεται είναι κάκιστη και αποτελεί πρόβλημα για τους συμπολίτες μας. Λείπουν τα έργα αναφοράς για τον Αυλώνα και όλες οι παρεμβάσεις είναι στο κενό. Κανένα μεγάλο έργο δεν είναι ορατό.
Στον Αυλώνα κυριαρχεί η μικροπολιτική  που στέκεται εμπόδιο στην ανθρώπινη ανάπτυξή.  Αυτά συνήθως υπαγορεύουν τα έργα και οι πολιτικές, χρόνια τώρα. Πάντα εκπροσωπούνται στα δημοτικά όργανα τα ίδια πρόσωπα, που απλά εναλλάσσονται στους ρόλους τους
Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να έχουν  επενδυθεί  τόσα χρήματα στην γύρω περιοχή και σήμερα, τον 21ο αιώνα, να ζούμε σε ένα δήμο χωρίς αποχέτευση; Ως πότε θα ανεχόμαστε την έλλειψη βιολογικού καθαρισμού που  έχει σαν αποτέλεσμα η περιοχή μας να εξυπηρετείται ακόμη με βόθρους; Ως πότε θα ανεχόμαστε παιχνίδια με τις ζωές τις δικές μας και των παιδιών μας, όταν γνωρίζουμε πως οι περισσότεροι από τους βόθρους αυτούς είναι απορροφητικοί, άρα τίθεται θέμα μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα.  
Πιστεύω ότι δεν θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε το δυσμενέστερο κλίμα στο οποίο έχουμε φτάσει τα τελευταία δέκα χρόνια. Έχουμε παντελή απουσία και ανυπαρξία έργων. Υπάρχει πλήρης υποβάθμιση στις υποδομές και στις παροχές για τους Δημότες του Αυλώνα.
Θα έλεγα ότι στον Αυλώνα λειτούργησαν με προχειρότητα,  με αδιαλλαξία, με έλλειψη στρατηγικής, με αδιαφορία για την άποψη και το όφελος των Δημοτών, απρογραμμάτιστα και με αυτοσχεδιασμούς. Ο τρόπος που διαχειρίζονται τα θέματα, σε συνδυασμό με τη προκλητική συμπεριφορά τους που δεν αντιμετωπίζουν με την πρέπουσα σοβαρότητα τα προβλήματα του Αυλώνα απαξιώνοντας το θεσμό, εξανεμίζοντας  κάθε προοπτική για ρεαλιστική ανάπτυξη και συσσωρεύουν αρκετά προβλήματα αντί να προωθούν λύσεις. Ο Αυλώνας πνίγεται μέσα στην Απραξία και τα Προβλήματα.
Δεν έχουν αντιληφθεί  ότι είχαν την τύχη του Αυλώνα στα χέρια τους. Δυστυχώς έχουμε να κάνουμε με άτομα που τους διακρίνει η ατολμία, η φοβία, η μικροπολιτική και τίποτα παραπάνω. Είναι αλήθεια ότι ορισμένοι δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, διότι κανείς από αυτούς δεν είχε τα φόντα και τις δυνατότητες.
Δυστυχώς η αλαζονική  τους συμπεριφορά  η έλλειψη σεβασμού προς τους Δημότες του Αυλώνα. Ο πειραματισμός τους με το να ασχοληθούν με τα κοινά του Αυλώνα, η αδιαφορία τους για τα προβλήματα του Αυλώνα, και η ευκαιριακή τους ενασχόληση είναι αυτά που χαρακτηρίζουν όλους σχεδόν που ασχολήθηκαν με τα κοινά του Αυλώνα τα τελευταία δέκα χρόνια. 
Επίσης πιστεύω θα ήταν πολύ ΑΛΑΖΟΝΙΚΟ και ΕΓΩΙΣΤΙΚΟ εκ μέρους τους να νομίζουν οι Κυρίες και οι Κύριοι ασχολούμενοι με τα κοινά στον Αυλώνα ότι είναι ΑΛΑΘΗΤΟΙ, ΑΦΘΑΡΤΟΙ και ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΙ, και κυρίως να νομίζουν ότι δεν υπάρχουν άλλοι ΑΞΙΟΛΟΓΟΙ Δημότες με ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ και ΟΡΑΜΑΤΑ ώστε να προσφέρουν καλές Υπηρεσίες στον ΑΥΛΩΝΑ και στους ΔΗΜΟΤΕΣ.





Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Ο ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΑΡΧΟΣ

Πρώην δήμαρχος έστελνε επιστολές σε διάφορα άτομα, κυρίως νεαρής ηλικίας, που τα καλούσε  να περάσουν από το δημαρχείο και να δώσουν εξηγήσεις για την κριτική που έκαναν, σε δημόσιο χώρο, προς τη δημοτική αρχή. Επιπλέον ο πρώην δήμαρχος απειλούσε , τα άτομα αυτά, με δικαστικές διώξεις αν δεν συμμορφωθούν προς τις υποδείξεις του.
Είναι φανερό ότι ο πρώην δήμαρχος, έχασε την ψυχραιμία του και χρησιμοποιεί μεθόδους άλλων εποχών για εκφοβισμό όσων διανοούνται να του κάνουν κριτική για πράξεις και παραλείψεις της δημοτικής αρχής.
Αντί να στέλνει επιστολές ο δήμαρχος, θα ήταν προτιμότερο να καλέσει τα άτομα αυτά στο δημαρχείο για φιλική συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων.
Η κριτική σε δημόσιους οργανισμούς, σε κυβερνήσεις και σε κόμματα, είναι όχι μόνο καλοδεχούμενη αλλά και επιβάλλεται διότι συμβάλλει στη βελτίωσή μας σαν κοινωνία, αρκεί η κριτική να μην είναι κακόπιστη και χυδαία.
Αν η πολιτεία ακολουθούσε την πρακτική του δήμαρχου, απειλώντας με δικαστικές διώξεις όσων κάνουν δημόσια κριτική, θα ήταν σήμερα τουλάχιστον οι μισοί Έλληνες στη φυλακή.
Κάθε εξουσία, έτσι και ο πρώην δήμαρχος, είχε τους πληροφοριοδότες του, που τον ενημέρωναν. Τις περισσότερες φορές του μεταφέρουν ανακριβείς πληροφορίες για ίδιο όφελος.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Σιώπα, μην μιλάς...
Σιώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή, κόψε τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους κι αν ο λόγος είναι αργυρός, η σιωπή είναι χρυσός. Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί, έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα, μου έλεγαν:
«σιώπα!».
Στο σχολείο μου κρύψανε την αλήθεια τη μισή, μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σιώπα!»
Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε: «Κοίτα μην πεις τίποτα, σσσ ...;σιώπα!»
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε. Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια. Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού. 
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο, «Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε, «θα βρεις το μπελά σου, σιώπα!». Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι «Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σιώπα!» Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, και τα 'μαθα να σωπαίνουν, η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σιώπα». Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες, με συμβουλεύανε: «Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σιώπα!» Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμία ζηλευτή, με τους γείτονες, μας ένωνε όμως, το «Σιώπα!». «Σιώπα!» ο ένας, «σιώπα!» ο άλλος, «σιώπα!» οι επάνω, «σιώπα!» οι κάτω, «σιώπα!» όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. «Σιώπα!» οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας ...; Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε. 
Φτιάξαμε το σύλλογο του «Σιώπα!». Και μαζευτήκαμε πολλοί, μια πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή! Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, τα πάντα κι όλα πολύ εύκολα, μόνο με το «Σιώπα!».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σιώπα»! Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου και κάντην να σωπάσει.
Κόψ' την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά. Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά. Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες. Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απ' το βραχνά να μιλάς, χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω! Και δεν θα μιλάς, θα γίνεις φαφλατάς, θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς. Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως. Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός. Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσα σου. Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ!!!!!!!!!!!!

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Δωρεά Πυροσβεστικού Οχήματος σε τοπικό συνεταιρισμό στον Αυλώνα.

Την Κυριακή 24.7.2011 σε μια μαγευτική τοποθεσία πάνω από τον Αυλώνα Αττικής έγινε η παράδοση ενός Πυροσβεστικού Οχήματος μάρκας IVECO με υπερκατασκευή της Εταιρείας SKANTRAK SERVICE, το οποίο αποτελεί δωρεά του ΔΕΣΦΑ προς τον «Αναγκαστικό Συνεταιρισμό Διαχειρίσεως, Συνιδιοκτησίας και Κοινής Χορτονομής Κτήματος "Σαλέσι-Μπούγα" Αυλώνα».
Όπως είναι γνωστό, ο υπό κατασκευή Αγωγός Φυσικού Αερίου Υψηλής Πίεσης «Στεφάνη - Βαρνάβας - Αλιβέρι» ο οποίος θα τροφοδοτήσει τη νέα μονάδα της ΔΕΗ στο Αλιβέρι διέρχεται μέσα από την ιδιοκτησία του παραπάνω Συνεταιρισμού σε μήκος (της διαδρομής του) περίπου 12 χιλιομέτρων. Στα πλαίσια της άριστης συνεργασίας του ΔΕΣΦΑ με τον Συνεταιρισμό, ο οποίος διευκόλυνε στο μέγιστο τις εργασίες εγκατάστασης του Αγωγού, αλλά και ως δείγμα του κοινωνικού προσώπου της Εταιρείας μας, ο ΔΕΣΦΑ αποφάσισε να δωρίσει στο Συνεταιρισμό το παραπάνω Πυροσβεστικό Όχημα και παράλληλα δεσμεύτηκε να αναδασώσει και αναβαθμίσει το περιαστικό δασικό οικοσύστημα στα νότια όρια του Αυλώνα, στη θέση «Αρμενιά» της Πάρνηθας (έκτασης περίπου 300 στρεμμάτων).
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης στις 24.7.2011 και σε απάντηση των θερμών λόγων ευχαριστιών και ευγνωμοσύνης του Προέδρου του Συνεταιρισμού κ. Δημητρίου, από τον εκπρόσωπο του ΔΕΣΦΑ (κ. Κ. Γκανέτσο) έγινε αναφορά  στο εθνικό και κοινωφελές έργο που επιτελεί η Εταιρεία και τονίσθηκε η ευαισθησία της σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος.

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Εκκλησίες και Ξωκλήσια Αυλώνα Αττικής



ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Αν και ιστορικές πηγές δεν υπάρχουν, σύμφωνα με αφηγήσεις και έρευνες, ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου χτίστηκε το 1700 μ.Χ. και κατ' άλλους μεταξύ των ετών 1750 και 1850, όταν άρχισαν να δημιουργούνται οι πρώτοι οικισμοί στην περιοχή. Ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου, πολιούχου του Δήμου Αυλώνα, λειτουργούσε ως ενοριακή εκκλησία μέχρι το 1938 που εγκαινιάστηκε ο Ιερός Ναός των Αγίων Αντωνίου και Ανδρέου. Υπάρχουν δύο μεγάλες ρωσικές εικόνες μεγάλης ιστορικής αξίας, της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Δημητρίου.
Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, είναι τρίκλιτος ,ρυθμού Βασιλικής. Αποδεικτικό στοιχείο η δομή του εσωτερικού του Ιερού Ναού με τις τρεις θολωτές οροφές. Η εξωτερική όψη του κτιρίου αλλοιώνει την αρχιτεκτονική κατασκευή της βασιλικής λόγω της αμφικλινούς ενιαίας σκεπής. Ο αρχιτεκτονικός της τύπος συναντάτε συχνά στα νησιά του Αιγαίου Πελάγους. Το Ιερό Βήμα χωρίζεται, από τα δύο επιμήκη δομικά στηρίγματα, σε τρεις χώρους: Βόρεια στο χώρο της Αγίας Προσκομιδής, στο μέσο του Άβατου, όπου τελείται κατά τη Θεία Λειτουργία η Αναίμακτος Θυσία και το νότιο χώρο που ονομάζεται Διακονικό.
Σε ότι αφορά την αγιογράφηση, επάνω από τη νότια πύλη του Διακονικού του Ιερού Βήματος στο λιθόκτιστο Τέμπλο, εμφανίζεται η σχετική επιγραφή: «ΙΣΤΟΡΙΘΗ Ο ΠΑΡΩΝ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΙΕΡΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΠΙ ΕΤΙ 1852».


ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΟΥ
Ο Ενοριακός Ναός των Αγίων Αντωνίου και Ανδρέου, είναι δισυπόστατος κατόπιν επιθυμίας της δωρήτριας του ναού Λουκίας Ζυγομαλά (1866-1947). Η μελέτη κατασκευής της εκκλησίας, που εγκαινιάσθηκε το 1938, έγινε από τον αρχιτέκτονα Νικόλαο Ζουμπουλίδη, ο οποίος πήρε ως πρότυπο τον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοδώρων (13ος αιώνας μ.Χ.) του Μυστρά, βυζαντινού ρυθμού. Η βυζαντινή τέχνη που ήκμασε την περίοδο της βυζαντινής αυτοκρατορίας (324-1453 μ.Χ.) συνεχίζεται να επιβάλλεται στη ναοδομία της εποχής μας. Το οικοδόμημα του Ιερού Ναού των Αγίων Αντωνίου και Ανδρέου, παρουσιάζει στο σύνολό του ένα σταυροειδές σχήμα, αλλάκαλύπτεται από τις δύο παράπλευρες επεκτάσεις, οι οποίες αλλοιώνουν το σύνολο, αναμιγνύοντας το βυζαντινό ρυθμό με σύγχρονη νοοτροπία. Ο τρούλος στηρίζεται επάνω σε τέσσερις ογκώδεις πεσσούς. Το σταυρικό σχήμα ενός ναού και ο τρούλος του, δίνουν στη ναοδομική κατασκευή ένα ιδιαίτερο νόημα. Μέσα στοκοίλωμα του τρούλου δεσπόζει η εικόνα του Παντοκράτορος Χριστού, ο οποίος κρατάει στο αριστερό του χέρι το κλειστό Ευαγγέλιο και με το δεξί ευλογεί τους πιστούς Χριστιανούς που εισέρχονται στο Ναό. Στο τύμπανο του τρούλου απεικονίζονται οι δώδεκα Απόστολοι. Ο Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου και Ανδρέου γιορτάζει στις 17 Ιανουαρίου και 30 Νοεμβρίου.


ΤΟ ΕΞΩΚΚΛΗΣΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Σ' ένα σταυροδρόμι, στη θέση Βουργένι, οι κάτοικοι του Αυλώνα έχουν χτίσει ένα μικρό εξωκκλήσι, που το αφιέρωσαν στη μνήμη του Αγίου Αθανασίου. Σύμφωνα με πληροφορίες κατοίκων, το εκκλησάκι βρίσκεται εκεί από το 1860.
Το εξωκκλήσι του Αγίου Αθανασίου είναι μονόχωρος ναΐσκος ρυθμού Βασιλικής. Είναι χτισμένο με τούβλα μέχρι την οροφή και οι τοίχοι είναι επιχρισμένοι με αμμοκονίαμα. Το τέμπλο απαρτίζεται από τρεις τοξοειδής θύρες στο μέσον την Ωραία Πύλη και της θύρας της Αγίας Προσκομιδής, υπάρχουν οι εικόνες της Παναγίας και του Αγίου Αθανασίου. Στο νότιο τμήμα μεταξύ Ωραίας Πύλης και της θύρας του Διακονικού βρίσκονται οι εικόνες του Χριστού και του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Η Αγία Τράπεζα βρίσκεται στο μέσο του Ιερού Βήματος της οποίας η μαρμάρινη πλάκα στηρίζεται πάνω σε μια κολώνα. Ο ανατολικός τοίχος της κόγχης του Ιερού Βήματος φέρει ένα άνοιγμα ώστε να διεισδύει το φως της ημέρας.
Λειτουργεί κάθε χρόνο, την παραμονή ανήμερα της γιορτής του Αγίου Αθανασίου, Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας στις 18 Ιανουαρίου καθώς και ανήμερα της Ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του Αγίου στις 2 Μαΐου.


Ο ΝΑΪΣΚΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Ο ναΐσκος του Αγίου Γεωργίου είναι χτισμένος από το 1832 στην περιοχή Βένιζα.
Το μαρμάρινο πλακίδιο που είναι εντοιχισμένο στη δεξιά πέτρινη βάση του καμπαναριού, μαρτυρά και τη χρονολογία ανέγερσής του. Ο ναΐσκος υπέστη πολλές ζημιές στην τοιχοποιία και στη σκεπή του από το σεισμό της 7ης Σεπτεμβρίου 1999. Ανακαινίσθηκε το 2000, όπου πήρε και τη σημερινή του μορφή.
Ο ναΐσκος του Αγίου Γεωργίου είναι μονόχωρος με μια κόγχη και θολωτή εσωτερική στέγη ενώ η κόγχη του Ιερού Βήματος είναι πεντάγωνη. Στο μέσον της μεσαίας πλευράς βρίσκεται μια μακρόστενη και κωνική κατά μήκος φωτιστική σχισμή. Το Εικονοστάσιο έχει δύο τοξοτές πύλες, την Ωραία Πύλη και τη βόρεια πύλη της Αγίας Προθέσεως. Η στέγη του ναού εσωτερικά είναι θολωτή. Κατά μήκος παρατηρούνται δύο διατεταγμένες ημικυκλικές καμάρες (εγκάρσια τόξα). Για να εισέλθει ο προσκυνητής στο εσωτερικό του ναού, πρέπει να κατέβει τρία χτισμένα σκαλοπάτια σε βάθος περίπου μισό μέτρο .Οι τοίχοι του τέμπλου είναι εικονογραφημένοι με ολόσωμες εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.
Ο Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος, κατάγεται από την Καππαδοκία καιείναι από τους δημοφιλέστερους Αγίους της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας. Παλαιότερα υπήρχε το έθιμο κατά το οποίο οι κτηνοτρόφοι (τσέλιγκες) στις εορταστικές εκδηλώσεις του Αγίου Γεωργίουμαζεύονταν γύρω από το εξωκκλήσι για να πανηγυρίσουν και να ψήσουν τα΄ αρνιά τους κάτω από ένα μεγάλο πεύκο. Τα ψητά, το γιαούρτι, τα τυριά και το κρασί τα προσέφεραν στους χωρικούς προσκυνητές. Την επόμενη του πανηγυριού ξεκινούσαν με τα κοπάδια τους στα καλοκαιρινά λιβάδια ,στο βουνό Ντάρδεζα ,στις περιοχές του Αϊ Νικόλα και της Σαλονίκης
Γιορτάζεται στις 23 Απριλίου, εκτός εάν η γιορτή του πέφτει μέσα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, οπότε μετατίθεται τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα.

ΤΟ ΕΞΩΚΚΛΗΣΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΝΗΣΤΕΥΤΗ
Το εξωκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Νηστευτή χτίστηκε το 1972 στην περιοχή Μαυρογιάννη.
Κατά την περίοδο της κατοχής (1940-1944), ζούσε μια οικογένεια στην περιοχή Μαυρογιάννη, την οποία κυνηγούσαν οι Γερμανοί εισβολείς. Για να αποφύγει τις φρικαλεότητες, η οικογένεια βρήκε καταφύγιο πίσω από ένα τεράστιο θάμνο.
Στην προσευχή τους στο Θεό να τους φυλάξει από τον κίνδυνο και να σώσει τις ζωές τους, έταξαν το κτίσιμο ενός μικρού ναού. Με τη βοήθεια και άλλων πιστών ανταποκρίθηκαν στο τάμα και υλοποίησαν την υπόσχεσή τους.Η οικογένεια ονομαζόταν Παναγιώτης Λέκκας (του Γεωργίου) και Στεφανή Λέκκα. Οι δωρητές αναφέρονται σε μια πλάκα επάνω από την είσοδο του μικρού ναού.
Η εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη της Αποτομής της τίμιας κεφαλής του αγίου ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου στις 29 Αυγούστου.

ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Κτίσμα των αρχών του 19ου μ.Χ. αιώνα (περίπου το 1900). Βρίσκεται στην τοποθεσία Γκράβα, στους πρόποδες της Αρμενιάς. Γιορτάζει κάθε χρόνο στις 7 Ιουλίου. Ιδρυτής του φέρεται ο Νικόλαος Θέμελης (Κολικιούσης) του Ιωάννου, ο οποίος καταγόταν από τη Βόρεια Ήπειρο.
Η Αγία Κυριακή είναι ένα πρόσφατα ανακαινισμένο εκκλησάκι. Διαθέτει ξύλινη στέγη, μαρμάρινο δάπεδο ενώ στους τοίχους έχουν τοποθετηθεί μαρμάρινα σοβατεπιά. Στον ανατολικό τοίχο υπάρχουν τρεις μικρές κόγχες. Η Αγία Τράπεζα είναι ενσωματωμένη με την κόγχη του Ιερού Βήματος.
Το Εικονοστάσιο είναι χτισμένο με τούβλα και σοβαντισμένο. Έχει δύο θύρες, την Ωραία Πύλη και τη Βόρεια Πύλη. Οι εικόνες είναι φορητές αγιογραφημένες πάνω σε ξύλο. Πρόκειται για δεκαέξι εικόνες, όμοιες με εκείνες του τέμπλου, που έχουν αναρτηθεί και στερεωθεί γερά στους τοίχους.


ΤΟ ΕΞΩΚΛΗΣΙ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Η ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ)
Το εκκλησάκι της Παναγίας, που χτίστηκε το 1827, είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ήταν ένα ιδιωτικό εκκλησάκι της οικογένειας Σπυρίδωνος Σταμολέκκα, μέχρι το 1972.
Αργότερα πέρασε στους κληρονόμους αδελφούς Νικόλαο και Ευάγγελο Σταμολέκα οι οποίοι με τη σειρά τους το παραχώρησαν δωρεά στην Ιερά Μητρόπολη Αττικής.
Πρόκειται για μονόκλιτο βασιλική, κτισμένη στους πρόποδες της Πάρνηθας, κάτω από την Αρμενιά. Το Δεκαπενταύγουστο, ανήμερα της γιορτής της Παναγίας, μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, οι χωρικοί απολάμβαναν μέσα στη ζέστη, το δροσερό ίσκιο των πανύψηλων πλατάνων και τη δροσιά του κρυστάλλινου νερού των πηγών της Μεγάλης Βρύσης, που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το εκκλησάκι.
Η πέτρα με την οποία χτίστηκε το εκκλησάκι της Παναγίτσας, τη μετέφεραν από το βουνό της Αρμενιάς, ενώ την άμμο από το ποτάμι Βουργένι. Το δάπεδο είναι στρωμένο με μαρμάρινες πλάκες από την Πάρο, το νησί των Κυκλάδων.
Η στέγη φαίνεται να ήταν παλαιότερα ξύλινη, υποβασταζόμενη από εγκάρσια τοποθετημένα τόξα, εκ των οποίων μέχρι σήμερα σώζεται μόνο το τόξο προ του Εικονοστασίου (Τέμπλο).
Κατά τη διάρκεια των επισκευών, από ζημιές που είχε υποστεί το εκκλησάκι από τους σεισμούς, η στέγη, οι τοίχοι και το εσωτερικό παρέμειναν όπως ήταν στην αρχική τους μορφή. Τα δάπεδα του Ιερού Βήματος και του κυρίως ναού, ήταν στρωμένα με παλαιά τσιμεντένια πλακάκια. Κάτω από τα πλακάκια ήταν επικολλημένα φύλλα της εφημερίδας «Ο Ρωμηός», που εξέδιδε από το 1883 μέχρι το 1918, ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής.

ΤΟ ΕΞΩΚΚΛΗΣΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ
Το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας είναι εξαιρετικά μικρών διαστάσεων (περίπου12 τ.μ.) και είναι σκαμμένο μέσα στο βράχο. Η παλαιά και αυθεντική εικόνα της Αγίας Μαρίνας, σύμφωνα με πληροφορίες των κατοίκων, δεν βρίσκεται στην εκκλησία πλέον. Κάτοικοι του χωριού υποθέτουν ότι ενδεχομένως να βρίσκεται στο εξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία εντός του στρατοπέδου στον Αυλώνα στην Βίλιζα.
Στην εικόνα της Αγίας Μαρίνας ο αγιογράφος απεικονίζει την Αγία ως μία δεκαπεντάχρονη παιδίσκη με μορφή μιας ώριμης γυναίκας, σε στάση μετωπική. Στα αριστερά της στέκει ένας δράκοντας του οποίου τον τράχηλο χτυπάει με ένα σφυρί. Στο γραφικό και όμορφο εξωκκλήσι, υπάρχει και μια άλλη μεγάλη φορητή εικόνα της Αγίας Μαρίνας στην οποία ο αγιογράφος παρουσιάζει την Αγία να φορά ένα καφέ ένδυμα και μαφόριο ερυθροπράσινου χρώματος. Στο δεξί χέρι κρατάει τον Σταυρό και έχει υψώσει το δεξί σε θέση δεήσεως.
Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, το εξωκκλήσι της Αγίας Μαρίνας χτίστηκε το 1117 μ.Χ. στη τοποθεσία Βούντημα, κοντά στο ποτάμι Μάρθεζα.
Η εικόνα της Αγίας Μαρίνας βρέθηκε μέσα σε μια σπηλιά δίπλα στην οποία έχτισαν μέσα στο βράχο το μικρό εκκλησάκι.
Οι προσκυνητές χρειάζεται ν' ανεβοκατεβούν περίπου σαράντα σκαλοπάτια για να φτάσουν στο γραφικό εκκλησάκι.
Στη μνήμη της Αγίας Μαρίνας που γιορτάζει στις 17 Ιουλίου, τελείται την παραμονή της γιορτής της, ο Εσπερινός και ανήμερα η Θεία Λειτουργία.

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Από το βιβλίο του Δρ. Δ.Ε. Λιάκουρη, : “Αυλώνας Αττική (Σάλεσι ή Κακοσάλεσι). Ανατρέχοντας στις ρίζες. Ιστορία – Λαογραφία – Αναμνήσεις – Φυσικό Περιβάλλον”, Εκδόσεις Αυλώνας, 1997

Το Γυμνάσιο
avlona-old-1 avlona-old-2
avlona-old-3 avlona-old-4


Αμέσως μετά την απελευθέρωση και γύρω στο 1945-46 οι νέοι που πέρασαν τη φοβερή δοκιμασία της κατοχής, άρχισαν σιγά-σιγά να συνέρχονται κι η πείνα που μέχρι τότε απειλούσε τη φυσική επιβίωσή τους, άρχισε να υποχωρεί. Η Παιδεία είχε περιοριστεί στο Δημοτικό σχολείο, αλλά πολλοί νέοι που έβλεπαν το μέλλον τους αβέβαιο άρχισαν ν’ αναζητούν γυμνασιακή μόρφωση παίρνοντας τους δρόμους που οδηγούσαν στα γυμνάσια των γύρω περιοχών. Μερικοί ήρθαν στην Αθήνα, ελάχιστοι στη Χαλκίδα, ο μεγαλύτερος όμως αριθμός έδωσε εισιτήριες εξετάσεις και γράφτηκε στο Γυμνάσιο Σχηματαρίου. Οι τελευταίοι – μεταξύ των οποίων κι ο γράφων – ήταν οι πιο γραφικοί και ταλαιπωρημένοι. Οι παλιότεροι τους θυμούνται καλά. Κάθε Δευτέρα πρωί μ’ ένα πακέτο βιβλία και τετράδια δεμένα με χοντρό σπάγγο στο’ να χέρι και το ταγάρι ή τα καλάθια με τα τρόφιμα της εβδομάδας στ’ άλλο, έκαναν ομαδική κατάληψη των διαδρόμων των βαγονιών του τρένου και δημιουργούσαν προβλήματα στους επιβάτες και το προσωπικό των σιδηροδρόμων.
Την περίοδο 1946-47, μια επιτροπή του χωριού που την αποτελούσαν οι: Ευάγγ. Λιάκουρης του Δημ., Δημ. Παπακωνσταντίνου (δάσκαλος), Π. Γραίγος του Αλ. και Σπ Δάκος του Ιωαν, πήρε την πρωτοβουλία να κινηθεί για την ίδρυση Γυμνασίου στον Αυλώνα, που και κεφαλοχώρι ήταν και συγκοινωνία καλή είχε και περιβαλλόταν από πολλά μικρότερα χωριά σε κοντινή σχετικά απόσταση (Ωρωπός, Μαλακάσα, Μήλεσι, Συκάμινο, Οινόφυτα, Αγ.Θωμάς κλπ.). ‘Έτσι η επιτροπή επισκέφτηκε το μετέπειτα (1948-49), Υπουργό Παιδείας και βουλευτή Αττικοβοιωτίας Δημ. Βουρδουμπά, στον οποίο εξέθεσε το αίτημα των περισσοτέρων κατοίκων της κοινότητας για την ίδρυση Γυμνασίου στον Αυλώνα. Μετά από πολλές παραστάσεις, τρεχάματα και διατυπώσεις, το Υπουργείο πήρε την απόφαση και το 1948 ίδρυσε το Γυμνασιακό Παράρτημα Αυλώνα (ΓΠΑ). Τούτο στην αρχή ήταν τριτάξιο και στη συνέχεια έγινε εξατάξιο, παράρτημα του Θ’ Γυμνασίου Θηλέων Αθηνών για λίγα χρόνια. Για πολύ μικρό χρονικό διάστημα αποτέλεσε παράρτημα του Γυμνασίου Μενιδίου και στη συνέχεια παράρτημα του Β’ Γυμνασίου αρρένων; Έτσι τα πρώτα απολυτήρια που δόθηκαν, είχαν τον τίτλο Β’ Αρρένων Αθηνών, μέχρις ότου το Γυμνάσιο έγινε αυτοτελές. Το ΓΠΑ στην αρχή στεγάστηκε στο σπίτι του Ν. Πολίτη, ενώ συμπληρωματικές αίθουσες νοικιάστηκαν στα διπλανά σπίτια, των Ν. Γεωργίτσα και Θ. Ηλ. Παπαθεοδώρου. Τα δυο σπίτια βρίσκονται και σήμερα στην ίδια κατάσταση. Στη συνέχεια και μετά το 1954 μεταστεγάστηκε στο διόροφο σπίτι του Ευαγγ. Ηρ. Σαμπάνη, μέχρις ότου η Υδάτων, σημερινή ΕΥΔΑΠ, παραχώρησε το οικόπεδο του εργοταξίου της εκεί κατασκευάστηκε το σημερινό. Οι πρώτοι γυμνασιόπαιδες που φοίτησαν στο Γ.Π.Α αμέσως μετά την ίδρυσή του ήταν οι Αυλωνίτες μαθητές του Γυμνασίου Σχηματαρίου, άλλοι που ‘ρθαν απ’ την Αθήνα, τη Χαλκίδα και τα γύρω χωριά ( Αγ. Θωμά, Ωρωπό και κυρίως τη Μαλακάσα) και τέλος οι μαθητές που απολύθηκαν απ’ το Δημοτικό σχολείο την εποχή εκείνη. Οι δυσκολίες στην αρχή ήταν ότι το Γυμνάσιο είχε σοβαρές ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό όλων των ειδικοτήτων, η κάλυψη των ωρών διδασκαλίας γινόταν μ’ απογευματινά μαθήματα ή και κυριακάτικα ακόμα. Τα εποπτικά μέσα διδασκαλίας ήταν ανύπαρκτα κι η έλλειψη βιβλίων αισθητή. Ο αριθμός σε κάθε τάξη ήταν πολύ μικρός. Η Η’ τάξη (σημερινή Γ’ Λυκείου) πρωτολειτούργησε με 5 μαθητές, η Ζ’ (σημερινή Β’ Λυκείου) με μαθητές κι οι κατώτερες τάξεις από 20-30 μαθητές. Βέβαια τούτο είχε και την καλή του όψη, γιατί τα μαθήματα γίνονταν κατά τρόπο φροντιστηριακό. Το Γ.Π.Α. άρχισε να λειτουργεί με 50-60 μαθητές, αριθμός ο οποίος έφθασε τους 180-220 κατά τον τρίτο χρόνο λειτουργίας. Κι όμως το Γυμνάσιο αυτό έδωσε τους πρώτους γυμνασιόπαιδες στο χωριό (οι απόφοιτοι γυμνασίου τότε ήταν ελάχιστοι και δακτυλοδεικτούμενοι). Με τους τότε πρώτους απόφοιτους των ετών 1952-56 και τους πρώτους επιτυχόντες στις Ανώτατες, Ανώτερες και Στρατιωτικές Σχολές έδωσε και την πρώτη σειρά επιστημόνων του χωριού.
Το Γ Π Α ανέπτυξε αξιόλογες αθλητικές δραστηριότητες. Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο, ότι στους πανμαθητικούς αγώνες της Δ’ Εκπαιδευτικής Περιφέρειας που ‘γιναν στη Θήβα το 1952, το Γ.Π.Α. Πήρε μια Πρώτη νίκη στο τριπλούν (Δημ. Ε. Λιάκουρης) και δυο δεύτερες: σφαιροβολία (Αθαν. Ζαρογκίκας) και 1000 μ. (Μιχ. Λιβάνιος). Για να γίνει κατανοητή η σημασία αυτών των νικών, αρκεί να σημειωθεί, ότι το Γ.Π.Α. συμμετείχε με 10 μαθητές – αθλητές, ενώ τα γυμνάσια Θηβών, Λειβαδιάς, Ορχομενού κλπ. με περισσότερους από 60 το καθένα.
Ο πρώτος Διευθυντής του Γυμνασίου Αυλώνα ήταν ο μαθηματικός Αντρέας Σαράφης, που τον διαδέχτηκε ο φιλόλογος Αβραμίκος. Πρώτοι καθηγητές ήταν οι φιλόλογοι: Γ. Κομίνης, Γ. Ζαμπέλης, Αγγ. Πάτρα, Πόπη Στασινοπούλου, Ιωάννα Φλέγκα, Ματθ. Τιράνα, Γρηγ. Κούκουρα, Ι. Λουκάς, οι μαθηματικοί: Παπαδάκη και Ξυγκάκης, οι φυσικοί Γ. Ρούσης, Ροζακέας και Ι. Στέρπης, ο θεολόγος Γιάννης Γκιζελής και ο γυμναστής Περδίκης.
Οι μαθητές του Γυμνασίου έδωσαν μια ζωντάνια στο χωριό, στο οποίο πραγματικά κάτι άλλαξαν απ’ την παλιά εικόνα του με τις δραστηριότητες τους. Άρχισαν οι παρελάσεις με τη σημαία, τη σάλπιγγα και το ταμπούρλο, οι λαμπαδηφορίες, οι γυμναστικές επιδείξεις κ.α. Οι μαθήτριες κυκλοφορούσαν με τις μαύρες ποδιές και τους άσπρους γιακάδες (αργότερα έγιναν μπλε), ενώ οι μαθητές με το μαλλί κοντό φορούσαν το πηλήκιο με την κουκουβάγια Οι περισσότεροι μαζευόμασταν στο βιβλιοπωλείο του Ηλία Νικητόπουλου, που ξεκίνησε ως εφημεριδοπώλης, απέναντι από το σιδηροδρομικό σταθμό και δίπλα στο καφενείο του Γιάννη Σιδέρη. Ήταν ο άνθρωπος που ‘φερνε τα γυμνασιακά βιβλία κι όλα τα άλλα σχολικά είδη. Ο καθηγητής Γιάννης Γκιζέλης είχε δημιουργήσει τα κατηχητικά σχολεία και τη σχολική χορωδία που ‘ψελνε στην εκκλησιά.
Ο Διευθυντής του Γυμνασίου Ανδ. Σαράφης, ίδρυσε ομάδα προσκόπων από γυμνασιόπαιδα, η οποία όμως διαλύθηκε μετά από λίγο καιρό, όταν αυτός μετατέθηκε στην Αθήνα. Την προσκοπική ομάδα καθοδηγούσαν αρχικά στελέχη του Σ.Ε.Π. που συχνά επισκέπτονταν το χωριό από την Αθήνα και τη Χαλκίδα. Σε συγκεντρώσεις που γίνονταν, μαθαίναμε τον ομαδικό τρόπο ζωής και διασκεδάζαμε με διάφορα ομαδικά παιχνίδια. Οι μαθητικές εξωσχολικές δραστηριότητες περιελάμβαναν και δενδροφυτεύσεις σε διάφορες περιοχές του χωριού. Τα κυπαρίσσια για παράδειγμα που ‘ναι αμέσως και κάτω από τις γραμμές του τρένου στο σιδηροδρομικό σταθμό φυτεύθηκαν από τους μαθητές του Γυμνασίου το 1950. Αντιπροσωπείες μαθητών έκαναν επισκέψεις στα Γυμνάσια, των οποίων Παράρτημα ήταν εκείνο του χωριού. Μια τέτοια επίσκεψη κάναμε στο Θ’ Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών της οδού Λιοσίων. Δεκαέξι αγόρια που επιλεγήκαμε ν’ αποτελέσουμε την αντιπροσωπεία του Γυμνασίου μας, δεν μπορούσαμε να κρύψουμε τη χαρά μας. Πιστεύαμε ότι είμασταν οι τυχεροί που θα επισκεφτόμασταν ένα γυμνάσιο θηλέων με περισσότερα από 400 κορίτσια. Φτάσαμε το πρωί με ένα μισθωμένο λεωφορείο από το χωριό. «Σχηματίστε δυάδες» φώναξε ο Διευθυντής Ανδρέας Σαράφης «κι όταν ανοίξει η πόρτα να μπείτε ήσυχα και σεμνά». Μέσα απ’ τον ψηλό μαντρότοιχο ακούγονταν σι φωνές των μαθητριών που ‘χαν γεμίσει το προαύλιο και ειδοποιημένες περίμεναν τους λεβέντες του Αυλώνα.. !! Η υποδοχή μας έγινε μέσα σ’ ένα πανδαιμόνιο φωνών. Σε λίγα λεπτά είχαν διαλυθεί οι δυάδες μας και παραδοθήκαμε στο πλήθος των κοριτσιών. Μας μαύρισαν στα τσιμπήματα και στις καρπαζιές, μας έσπρωχναν, χάσαμε τις κουκουβάγιες μας, σκίστηκαν τα ρούχα μας. Έγινε πανδαιμόνιο. Οι γυμνασιάρχες τα ‘χαν χαμένα. Φώναζαν κι εκλιπαρούσαν για ησυχία. «Σας παρακαλούμε να βρεθούν τα παιδιά»!. Λίγο αργότερα μας μάζεψαν σε μια γωνιά σκέτα ερείπια. Οι καθηγητές δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα γέλια τους. Είμασταν αξιολύπητοι. Ακολούθησαν οι αμοιβαίες προσφωνήσεις που κανείς όμως δεν παρακολουθούσε. Η λύτρωση ήρθε μετά μια ώρα, όταν οι μαθήτριες μπήκαν στις τάξεις και μπορέσαμε να επιβιβαστούμε στο λεωφορείο μας που ξεκίνησε γρήγορα για το χωριό…